Wspólne zamieszkanie przed ślubem umożliwia sprawdzenie seksualne

Jacek Pulikowski | Ślub-bez ślubu | 2013-08-05

Współżycie przedślubne niczego nie sprawdza i zamiast „dopasowywać” niszczy przyszłe współżycie małżeńskie.

 

"Wspólne zamieszkanie przed ślubem ułatwia poznanie siebie nawzajem nie tylko od święta (krótki czas spotkań), ale też w codzienności. Sprawa jest oczywista i niepodważalna. Będąc ze sobą przez wiele godzin dziennie poznamy się lepiej niż tylko w czasie odświętnych umówionych spotkań. Na takie odświętne spotkania jesteśmy specjalnie uszykowani, ubrani, a nawet umyci i „wypachnieni”. Żyjąc pod jednym dachem, oglądamy się we wszystkich sytuacjach codzienności, w których wyglądamy mniej korzystnie. Bywamy zmęczeni, zdenerwowani, źli czy po prostu chorzy. Tak więc, poznanie siebie przy wspólnym mieszkaniu jest dużo prawdziwsze i pełniejsze. Obejmuje ono całą codzienność i „conocność”, a nie tylko sztuczną, odświętną stronę życia. Takie poznanie uchroni przed zawodem, jeżeli zdecydujemy się na ślub. Wiadomo powszechnie, że zawód po ślubie i pretensje o wcześniejsze granie i ukrywanie swego prawdziwego oblicza to zjawisko bardzo częste. Nie przeżyją tego niepowodzenia pary żyjące razem przed ślubem".

A kto powiedział, że para przygotowująca się do ślubu ma się spotykać tylko okazjonalnie? Mogą przebywać ze sobą całe dnie i widywać się nie tylko odświętnie. Mogą też poznawać siebie, odwiedzając swoje rodziny. Co przy mieszkaniu razem, na które nie ma zgody rodziców, jest niemożliwe, a przynajmniej bardzo utrudnione. Tymczasem prawdziwe poznanie rodziny przyszłego współmałżonka jest kopalnią wiedzy o nim samym. Bez tej wiedzy poznanie jest tragicznie niepełne i często brak ten bardzo źle wpływa na przyszłe małżeństwo. Ponadto można świadomie planować wchodzenie w sytuacje trudne, w których wychodzi z człowieka wszystko, co próbuje nieuczciwie ukryć.

Osobiście często proponuję wierzącym narzeczonym uczestnictwo w pieszej, najlepiej kilkusetkilometrowej pielgrzymce na Jasną Górę. Tu wyjdzie szydło z worka... Zobaczą siebie, jak reagują, gdy są śmiertelnie zmęczeni, bez możliwości umycia się w ciepłej wodzie, głodni, przemoczeni do suchej nitki. Jaka jest naprawdę ich religijność. Takich okazji może nie stworzyć nawet długie zamieszkiwanie w luksusowym, wygodnym mieszkaniu z dobrze zaopatrzoną lodówką.

Jakoś nigdy nie słyszałem, by para żyjąca na kocią łapę wybrała się na pieszą pielgrzymkę. Może jednak coś w tym jest? Tak więc zamieszkanie wspólne wcale nie gwarantuje pełni poznania i nie do końca chroni przed zawodem po ślubie.

Jednak, przede wszystkim wspólne mieszkanie (zgodnie z pierwotnym założeniem „próby”) nader często nie kończy się ślubem i pozostawia dwoje poranionych ludzi mających obiektywnie mniejsze szanse na udane małżeństwo.

Jest w tym jakaś niesprawiedliwość, bo dotyczy w znacznie większym stopniu kobiety niż mężczyzny. Choćby ze względu na optymalny wiek rodzenia dzieci, lecz nie tylko to. Jakoś nie spotkałem osoby, która by z kosza jabłek wybierała do zjedzenia to, które... już zostało nadgryzione przez kogoś innego. Mężczyźni zabawiający się niefrasobliwie seksualnie przed ślubem z wieloma kobietami jakoś dziwnie chcą się żenić... z dziewicami. (Pytanie: skąd je brać?)

Jeżeli chodzi o pełnię poznania, to znanym faktem jest, że silna fascynacja pobudzeniami seksualnymi zagłusza chęć poznania złych stron partnera. Wszystkie złe cechy partnera i ostrzeżenia otoczenia są negowane i spychane do podświadomości, bo... nie pasują do bajki, do przeżywanej sielanki. Niestety wychodzą z niej ze zdwojoną siłą w chwili pojawienia się pierwszych poważnych trudności i owocują najczęściej rozpadem związku. Tak więc poznanie po uruchomieniu aktywności seksualnej jest poznaniem przez różowe okulary. Nie jest natomiast poznaniem w prawdzie i prowadzi do poważnych zawodów i obustronnych oskarżeń o udawanie, granie, ukrywanie wreszcie o oszustwo z premedytacją.

Co do poznania „conocnego”, to omówię je później w bardziej „seksualnym” punkcie. Teraz tylko zauważmy, że poznanie się przez wspólne spanie jest dość wątpliwe. Po pierwsze, kiedy naprawdę śpią, to się nie poznają. Po drugie, jeżeli są w łóżku i nie śpią, to zapewne co najmniej pobudzają się seksualnie. Stan taki każe nakładać różowe okulary i w gruncie rzeczy utrudnia poznanie w prawdzie!

 

"Wspólne zamieszkanie przed ślubem umożliwia sprawdzenie seksualne i uchroni przed zawodem po ślubie. Pozwala sprawdzić, czy pasujemy do siebie, jakie są nasze preferencje seksualne. Umożliwia poznanie, czy mamy jakieś pruderyjne zahamowania przed nowoczesnymi technikami i sposobami stymulacji pobudzenia. Chroni więc przed rozpadem związku na skutek niedopasowania seksualnego, tak dzisiaj przecież częstego. Czyli w efekcie chroni przed rozwodami. Współżycie przed ślubem wnosi obcy małżeństwom element fascynacji, że nasza miłość łamie wszystkie bariery, jest ponad wszystkie ograniczenia. Jest silniejsza od zakazów obyczajowych, moralnych czy religijnych. Jest ponad wszystko".

 

Powyższych wniosków, mimo że pozornie wydają się logiczne, nie potwierdza życiowe doświadczenie. Związki nieformalne rozpadają się w rzeczywistości wielokrotnie częściej i szybciej niż oficjalnie zawarte małżeństwa. Nie ma w tym niczego dziwnego, bo właśnie możliwość łatwego rozejścia leży u ideologicznych podstaw związku nieformalnego. Natomiast ciekawe jest, że te wspólnie zamieszkujące pary, które po czasie przekształcają się w oficjalne małżeństwa, też rozwodzą się znacznie częściej niż te, które nie mieszkały razem przed ślubem. Myślę, że u podstaw tego zjawiska leżą między innymi rany spowodowane rozwiązłością seksualną par współżyjących bez ślubu. Osobiście po ponad trzydziestu latach pracy z małżeństwami w złej kondycji, by nie powiedzieć rozpadającymi się, mogę zaświadczyć, że praktycznie nie spotyka się sytuacji rozwodowych u par, w których oboje doszli w sposób czysty do ślubu. Wiem z doświadczenia setek par i własnego, że czystość – a nie współżycie pod pretekstem dopasowania się – jest najlepszym gwarantem wierności i trwałości małżeństwa.

 

Mówienie o poznaniu preferencji seksualnych i o zahamowaniach, jako przeszkodach, zdradza nieumiejętnie ukrytą tęsknotę do perwersji seksualnych, a w każdym razie pokazuje wypaczone patrzenie na seksualność małżeńską. Naturalna wstydliwość znikająca stopniowo dopiero w małżeństwie i tylko wobec współmałżonka jest wielkim sprzymierzeńcem udanego współżycia małżeńskiego i wierności małżeńskiej. Natomiast bezwstyd i praktyka cudzo­łóstwa przed ślubem nie tylko otwierają wrota do zdrad, ale też istotnie niszczą intymność małżeńską, wypaczając ją jeszcze przed ślubem. Ponadto przedślubne doświadczenia seksualne niszczą osoby i ich więzi, pozostawiając trwałe ślady (patrz: prawo pierwszych połączeń, dominacji, znużenia, torowania psychicznego, blokady rozwoju mężczyzny).

 

Podsumowując, współżycie przedślubne niczego nie sprawdza poza zdolnością do... cudzołóstwa i zamiast „dopasowywać” niszczy przyszłe współżycie małżeńskie.

 

Co do fascynacji miłością łamiącą bariery i zakazy, to po ślubie owocuje ona nierzadko fascynacją seksem pozamałżeńskim i nawykowymi zdradami. To ostatnie stwierdzenie nie jest skutkiem pobożnego myślenia, lecz wynika z praktyki, z życia widzianego przez pryzmat poradni dla małżeństw.

 

Copyright © by POMOC Wydawnictwo Misjonarzy Krwi Chrystusa

 

Udostępnij w : Wyślij znajomemu

 

Ostatni komentarz:

 Święta prawda. Niestety mędrcowi (praktykowi) nikt nie uwierzy. Odwrotna strona miłości - zazdrość w przypadku małżeństw z "rusałkami" (ten ją rusał, tamten ją rusał ) daje o sobie znać do końca życia.

 

maniek
 

Porady Ojca Pio dla narzeczonych i małżonków

o. Błażej Strzechmiński OFMCap | Duchowość rodzinna | 2013-07-30

Taka była właśnie logika Ojca Pio: bez Boga nie można budować szczęśliwego małżeństwa, którego On ma być fundamentem.

We współczesnym, mocno zliberalizowanym i zlaicyzowanym świecie życie małżeńskie coraz bardziej traci swój sakralny charakter. Przestaje być pojmowane i przeżywane jako współpraca człowieka z Bogiem, a bywa postrzegane wyłącznie w kategoriach przyjemności. Dla Ojca Pio małżeństwo było szczególnym darem Boga, co więcej, było sakramentem uświęcającym małżonków.

Narzeczeństwo oparte na Bogu

Z całych Włoch przyjeżdżało do Ojca Pio wielu młodych ludzi, którzy zamierzali się zaręczyć lub w niedługim czasie pobrać. Przedstawiali mu swoje wątpliwości i zapytania, szukając u niego wparcia i dobrej rady. Zadaniem Zakonnika z San Giovanni Rotondo stało się zatem udzielanie im pomocy duchowej. Polegała ona na uwrażliwianiu narzeczonych na trzy wymiary ich życia: wzajemną miłość, wierność chrześcijańskiemu powołaniu oraz dobre przygotowanie się do życia w rodzinie.

Znana jest historia Carla Z., który w młodości zakochał się w bardzo pięknej, lecz mało pobożnej dziewczynie. Przyszedł wówczas do Ojca Pio i podczas spowiedzi wyznał: – Ojcze, mam dziewczynę…, ale nie chodzi zbyt często do kościoła. W odpowiedzi usłyszał: – Zostaw ją!– Ojcze, ja ją kocham – bronił się chłopak.– Zostaw ją dla twojego dobra!– Ale Ojcze, czy Ojciec wie, co to znaczy kogoś kochać? – pytał dalej Carlo.– Synu, za miłość płaci się miłością. Nie jest złem kochanie kogoś, co więcej, Jezus nas tego uczy. Znajdź sobie jakąś świętą, są jeszcze takie – brzmiało ostateczne uzasadnienie.– Jeśli Ty mi ją przyślesz, Ojcze – wymamrotał rozczarowany młodzian.Kiedy wrócił do domu, postanowił posłuchać rady Spowiednika. Po pewnym czasie poznał wierzącą i praktykującą dziewczynę o imieniu Licia, w której zakochał się bez reszty, a sam Ojciec Pio pobłogosławił ich małżeństwo.

Ta krótka historia uczy dwóch rzeczy. Po pierwsze, prawdziwa miłość ma swe źródło w Bogu, dlatego kto nie kocha Boga, nie będzie umiał kochać także człowieka. Po drugie, w miłości pierwszeństwo winna mieć świętość życia nad urodą.

Podobne doświadczenie spotkało pewną młodą kobietę, Marię Marchese, która przygotowywała się do zamążpójścia. Postanowiła wcześniej udać się do San Giovanni Rotondo, by poprosić Ojca Pio o radę. Gdy tylko przybyła na miejsce, natychmiast odszukała jego konfesjonał i przystąpiła do spowiedzi. – Ojcze, mam wyjść za mąż?Na pytanie Spowiednik odpowiedział pytaniem: – A czy on jest wierzący? Następnie popatrzył na nią ze zrozumieniem i dodał: – Powiedz mu, żeby pojechał i ożenił się z jakąś Rosjanką, a nie z tobą.

Ojciec Pio nie mógł zareagować inaczej. Dla niego małżeństwo było sakramentem, do którego nie można było się przygotowywać bez wiary w Boga, co przecież nie mogło dać pewności, że się w nim wytrwa.

By lepiej zrozumieć tę historię, warto przypomnieć jeszcze jedno wydarzenie. Tym razem do San Giovanni Rotondo przybyła młoda dziewczyna w asyście matki. Pochodziła z Trento i była zaręczona z człowiekiem, który należał do partii laickiej i deklarował się jako niewierzący. Ona również chciała wiedzieć, czy jako praktykująca katoliczka może wyjść za niego za mąż. Ojciec Pio poprosił ojca Marcellino, który był pośrednikiem kobiet, aby je zapytał: – Na czym zatem chcą oprzeć małżeństwo, jeżeli usuną Boga? Odpowiedź była jasna: należało zerwać zaręczyny.

Taka była właśnie logika Ojca Pio: bez Boga nie można budować szczęśliwego małżeństwa, którego On ma być fundamentem. Trudno bowiem tworzyć rodzinę chrześcijańską, w której jedna ze stron neguje istnienie Boga albo otwarcie Mu się sprzeciwia.

Małżeństwo przeżywane z godnością

Ojciec Pio wspierał duchowo nie tylko narzeczonych, tak także pomagał przychodzącym do niego małżonkom. Jego duszpasterstwo opierało się na obronie trzech istotnych elementów ich życia: jedności, płodności i świętości. Zabiegając o godność małżeństwa, piętnował grzechy, które ją niszczyły, szczególnie antykoncepcję, aborcję, cudzołóstwo i zdrady małżeńskie.

Pewien profesor, który spędził swe życie u boku Stygmatyka, przywołuje jedną z dyskusji, jaką miał okazję prowadzić z nim przed wieloma laty. Dotyczyła ona odpowiedzialności małżonków za udział w Bożym planie stworzenia.

– Grzechy przeciwko małżeństwu są tymi, które Bóg najtrudniej wybacza – mówił wtedy Ojciec Pio. – Wiesz dlaczego? Ponieważ Pan mógłby ciągle stwarzać mężczyzn i kobiety, tak jak Adama i Ewę. Wyrzekł się tego przywileju, dając mężczyźnie i kobiecie nakaz płodności i rozmnażania się. Ale tak jak postąpił Lucyfer, podobnie uczynili mężczyzna i kobieta, krzycząc swoje „non serviam”, nie chcemy Ci służyć, uniemożliwiając w ten sposób plan stworzenia dusz.

Wypowiedź o płodnej miłości małżonków zadziwia dojrzałością i głębią argumentacji. Ojciec Pio trafnie zauważa, że to właśnie Bóg, który stwarza i przekazuje życie, podzielił się tym darem z małżonkami, oczekując jedynie ich zgody. Co więcej, przez zrodzenie potomstwa ujawnia się stwórcza moc Boga, dzięki czemu mężczyzna i kobieta stają się czynnymi uczestnikami w dziele stworzenia. Właśnie dlatego Zakonnik będzie się sprzeciwiał wszelkim formom antykoncepcji, gdyż są one mówieniem Bogu: Nie! Nie chcę Ci służyć!

Wspomniany już profesor chciał również poznać opinię Ojca Pio na temat regulacji narodzin poprzez tzw. metodę naturalną. Usłyszał wtedy takie słowa: – Okresowa wstrzemięźliwość jest do zaakceptowania jako środek regulacji narodzin, o ile poza zgodą pomiędzy mężem i żoną istnieje poważna racja, konkretny powód jej stosowania. Jeśli prawdą jest, że „non sunt facienda mala ut veniant bona” (nie można posługiwać się złem dla osiągnięcia dobra), nie można również używać tej metody wyłącznie z racji wygody i egoizmu.

Dla Ojca Pio realizacją powołania małżonków było dążenie do stworzenia rodziny, to znaczy do odpowiedzialnego zrodzenia i wychowania potomstwa. Powstrzymywanie się od prokreacji w dni płodne było według niego do przyjęcia, ale pod pewnymi słusznymi warunkami. W tych jego wypowiedziach można odnaleźć niektóre myśli zaczerpnięte z nauczania papieskiego o rodzinie, szczególnie papieża Piusa XII. Nic dziwnego, Stygmatyk był z nim szczególnie związany. Podobne treści aplikował swoim penitentom, cytując encykliki Piusa XII w konfesjonale.

Ociec Pio bronił również z wielka mocą prawdy o nierozerwalności i świętości małżeństwa, sprzeciwiając się prawu do rozwodów. Rozpad małżeństwa i rodziny był dla niego wielką niesprawiedliwością, wyrządzającą krzywdę nie tylko dorosłym, ale przede wszystkim dzieciom. Dlatego mawiał, że „rozwód jest paszportem do piekła”. Już jako piętnastolatek napisał w szklonym wypracowaniu: „Ach, gdybym był królem! Ile pięknych rzeczy chciałbym dokonać.. Przede wszystkim zwalczałbym rozwody, tak upragnione przez wielu złych ludzi, i sprawiłbym, że sakrament małżeństwa byłby szanowany”. To młodzieńcze pragnienie będzie realizował jako roztropny i wymagający kapłan, kształtując sumienia narzeczonych i małżonków.

 

Ceremonia ślubu ze Stygmatykiem

 

Nieznana jest dokładna liczba pobłogosławionych przez Ojca Pio par małżeńskich. Wiadomo natomiast, że z wielką radością celebrował śluby, szczególnie swoich duchowych dzieci.

Podczas jednego z nich wydarzyła się zabawna sytuacja. Gdy nadszedł czas złożenia przysięgi małżeńskiej, pan młody z przejęcia nie mógł wymówić decydującego słowa: „chcę”. Wtedy Ojciec Pio odczekał znaczną chwilę, a następnie łagodnym uśmiechem próbował rozładować napięcie, by w ten sposób mu pomóc. A gdy i to nie przyniosło żadnego rezultatu, krzyknął: – Słuchaj, powiesz w końcu „chcę”, czy też sam muszę się z nią ożenić?

Na ślubie innej młodej pary, która należała do grona jego duchowych dzieci, skierował do nowożeńców słowa błogosławieństwa wyrażające jego kapłańską troskę o tworzącą się nową rodzinę: – Niech Pan was błogosławi i uczyni lżejszym brzemię rodziny. Bądźcie zawsze dobrzy. Pamiętajcie, że małżeństwo niesie ze sobą ciężkie obowiązki, które tylko łaska Boża może uczynić łatwymi. Bądźcie zawsze godni tej łaski, a Pan niech was zachowa do czwartego pokolenia.

Ojciec Pio, widząc wiele rodzinnych tragedii, dobrze wiedział, że dla niejednej pary wierność przysiędze małżeńskiej i sprostanie obowiązkom rodzicielskim było niełatwym zadaniem. Właśnie dlatego, błogosławiąc związek małżeński swoich duchowych dzieci, zachęcał je do szukania pomocy w Bogu, który dzięki swej łasce może czynić wszystko, nawet rzeczy po ludzku niemożliwe.

W okresie, w którym rodziny we Włoszech przeżywały największy kryzys (ujemny przyrost naturalny, rozwody, wolna miłość, współżycie przed ślubem, małżeństwa cywilne), życie Ojca Pio upływało na zaangażowaniu się w odnawianie małżeństwa i przywracanie mu godności.

http://www.youtube.com/watch?v=Uyu5ilLk1GA

 

Święta

Sobota, XXXII Tydzień zwykły Rok A, I Wspomnienie bł

Liturgia słowa

Czytania:

  • Ewangelia:

Dzisiaj jest

sobota,
18 listopada 2017

(322. dzień roku)

Zulte

Wizyta 2016

Gent

Zulte

scholka